كاش همان كودكی بوديم كه حرفهايش را ازنگاهش می‌توان خواند ، اما اكنون اگر فرياد هم

بزنيم كسی نمی‌فهمد و دل خوش كرده ايم كه سكوت كرده ايم ...!

سكوت پر بهتر از فرياد تو خاليست ... دنيا را ببين ...

بچه بوديم از آسمان باران می‌آمد ، بزرگ شده ايم از چشمهايمان می‌آيد ...!

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله می گفتيم همه می‌فهميدند ...

بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسی‌ می‌گويم ... هيچ كس نمی‌فهمد ...!

...

چه بسيارند كسانی كه به هنگام غروب ، از غصه ناپديد شدن ...!

... ريزش اشك ها مانع از ديدن ستارگان می شود ...

 

شب پر قصه بودن

آخ ، نرسيد به آخر

 

قصه چه بد تموم شد

باغ ستاره پرپر

 

وقتی كه من خونم رو ، رو لحظه ها گذاشتم

زلزله رو نديدم

 

اسم قضا قدر رو ،  رو قفلتم گذاشتم

عشق خودم رو كشتم

 

كاش كه دوسش نداشتم

اون كه براش ميمردم

 

گل رو خاكش گذاشتم

كاش كه دوسش نداشتمhttp://asadream.us


 

به قلم بهار در ساعت موضوع | همين كه هست